Prestatiedegradatie

De schrijfprestaties van solid state disks nemen met de tijd af. Dit 'probleem' komt voort uit een eigenschap van flash geheugen. Je kunt de cellen van Flash geheugen maar een beperkt aantal keren leeg maken en weer beschrijven. Voor MLC kan dat ongeveer 10.000 keer en voor SLC 100.000 keer. SLCs hebben dus een langere levensduur dan MLC bij hetzelfde gebruik.

De geheugencontroller houdt rekening met deze fysieke eigenschap van Flash geheugen door zo min mogelijk gegevens te wissen. De controller gebruikt eerst al het aanwezige geheugen, voordat het begint met geheugencellen opnieuw te beschrijven. Zolang er vrije ruimte is op de disk gaat dit goed, maar als de disk vol is zullen er gegevens verwijderd moeten worden, voordat er nieuwe gegevens bij geschreven kunnen worden.

Solid state disks zijn traag in het opnieuw beschrijven van geheugen. Dat komt door de manier waarop cellen fysiek georganiseerd zijn. De controller kan alleen blokken van meerdere cellen tegelijk wissen. Als er slechts een half blok aan nieuwe gegevens geschreven hoeft te worden, dan moet de controller het hele blok in het cache geheugen laden, daar de juiste cellen leeg maken en opnieuw beschrijven en dan het hele blok weer terug naar het Flasgh geheugen schrijven. Dat is traag. En hoe voller de disk raakt, hoe vaker de controller deze truc moet toepassen. De prestaties van een solid state disk nemen hier door met de tijd af. Of beter gezegd, de schrijfprestaties nemen af, want dan moeten de controller cellen wissen en herschrijven. De leesprestaties blijven bijna onaangetast.

Is prestatiedegradatie een probleem?

Dat ligt eraan hoe je ernaar kijkt. Als je een solid state disk koopt moet je er rekening mee houden dat de schrijfprestaties met de tijd verslechteren. Daar staat tegenover dat de schrijfprestaties van de OCZ Vertex en de Intel X serie zelfs na prestatiedegradatie nog sneller (en bij Intel zelfs een orde van grote sneller) zijn dan die van de Western Digital Raptor, de snelste magnetische harde schijf.